鼓

ความหมาย(คำกริยา, คำนาม, vocab.word.pos.g, คำคุณศัพท์)

กลอง; ตี (กลอง); พอง; ปลุกใจ

ลักษณนาม: 面 คำที่เกี่ยวข้อง: 鼓励, 鼓掌

ตัวอย่าง

• 他在乐队里打鼓。

  tā zài yuè duì lǐ dǎ gǔ.

  เขาตีกลองในวงดนตรี

• 春节的时候到处都是锣鼓声。

  chūn jié de shí hòu dào chù dōu shì luó gǔ shēng.

  ช่วงตรุษจีนมีเสียงฆ้องกลองดังไปทั่ว

• 他的书包鼓鼓的，装满了书。

  tā de shū bāo gǔ gǔ de, zhuāng mǎn le shū.

  กระเป๋านักเรียนของเขาตุงไปหมด อัดแน่นไปด้วยหนังสือ

เขียนด้วย AI กำลังรอครูตรวจทาน