烂

ความหมาย(คำคุณศัพท์, คำกริยา)

เปื่อย; นุ่มเละ; เน่า; ขาดวิ่น; แย่

ที่พบบ่อย: 破烂 (ของเก่า), 烂熟 (จำได้ขึ้นใจ)

ตัวอย่าง

• 肉要炖烂一点才好吃。

  ròu yào dùn làn yì diǎn cái hǎo chī.

  เนื้อต้องตุ๋นให้เปื่อยหน่อยถึงจะอร่อย

• 这些苹果都烂了。

  zhè xiē píng guǒ dōu làn le.

  แอปเปิลพวกนี้เน่าหมดแล้ว

• 这部电影太烂了。

  zhè bù diàn yǐng tài làn le.

  หนังเรื่องนี้ห่วยมาก

เขียนด้วย AI กำลังรอครูตรวจทาน