脾气

អត្ថន័យ(នាម)

និស្ស័យ, ចរិត; កំហឹង

发脾气 មានន័យថា ខឹង ឬបាត់បង់ការអត់ធ្មត់។

ពាក្យរង្វាស់: 个

ឧទាហរណ៍

• 他脾气很好，从来不生气。

  tā pí qì hěn hǎo, cóng lái bù shēng qì.

  គាត់មានចរិតល្អណាស់ មិនដែលខឹងសោះ។

• 别发脾气，有话好好说。

  bié fā pí qi, yǒu huà hǎo hǎo shuō.

  កុំក្ដៅក្រហាយអី មានរឿងអ្វីនិយាយគ្នាដោយស្រួលបួល។

• 我爸爸脾气不太好。

  wǒ bà ba pí qì bú tài hǎo.

  ប៉ារបស់ខ្ញុំមានចរិតមិនសូវល្អទេ។

សរសេរដោយ AI កំពុងរង់ចាំការត្រួតពិនិត្យពីគ្រូ។